Alaçatı: Ege’de bir yer...

[ofelya]

Kimi yerlerin ismi tılsımlıdır, sanki... Kimi yerlere erken gidilir. Kimilerine ise geç gidip değeri vakitli anlaşılır. Alaçatı benim için erken gidilmiş bir yerdir. Yani gidilmiş ama teğet geçilmiş bir yer. Gidilen yerleri anlamlandıran şey, o yerin dokusuna, rengine, tadına varabileceğimiz bir öze hazır olmaktan geçiyorsa eğer. Dolayısıyla benim varlığım da 2006 yazının bittiği Eylül günlerinde Alaçatı’yı duyumsadı.

Hava güzel, yerler temiz. Uçucu, ılık ve ferah sözcüklerini çağrıştırıyor deniz. Öncesinde yol üstü Çeşme. Ankara’dan uzun bir yolculukla indiğimiz bir sahil kenti Çeşme. Böylesi büyük yaz kentleriyle barışık olmayan ruhlarımız Çeşme’nin yüzüne bile bakmadan hızla Alaçatı’ya atıyor kendini. Alaçatı’da sabahın bir kokusu var. Ege kasabası kokusu bu. Mavi pencerlerinden turnaların uçtuğu bir kuş göçü kokusu.

Eski yeldeğirmenlerinden, çarşıdaki uzun ve güzel caddesinden yürüyoruz. Yol kenarlarında rengahenk, güzel mi güzel çiçekler göze çarpıyor. Bu yürüyüşün amacı kalacak bir yer bulmaktı fakat bu hedef yerini keyifli bir sabah yürüyüşüne bıraktı. Beyaz kireç en çok Ege’ye yakışıyor. Üstünde nazlı bir gülüş barındıran bu güzel evler, bu sevimli taş sokaklar ve bu eşsiz havaya...

Aklıma fesleğen gibi, zeytin gibi nesneler geliyor bu yolda yürürken. Sadeliğin güzelliğini düşünüyorum. Huzur rüzgarla birlikte esiyor.

Birkaç saat böyle geçtikten sonra Çark plajına yol alıyoruz. Çark plajına giderken Alaçatı kasabasından çıkıp bir başka yere gidiyoruz sanki. Boz tepeler, uzaktan göz kırpan maviler, parlak bir güneş...

Alaçatı’nın güzel sokakları ile Çark plajının daha yakın olduğunu düşünüyordum. Keşke akşamları ve sabahları yürüyerek kolayca ulaşılabilecek mesafede olsaydı. Ama beklediğimden daha uzak bu yol. Yine boz bir görüntü gözlerimize çalınan.

Otelimize yerleşiyoruz. Hoş bir deniz manzarası, ince ince esen bir yel var balkonumuzda. Sezon sonu olduğu her yerde hissediliyor. Alaçatı koyunun açık tarafına bakıyor manzaramız. Bu balkon derin ve temiz nefesler alınsın diye hazırlanmış. İşte böylesine iç açıyor.

Sahile inen toprak yol boyunca yürüyoruz. Taş yapıların ve Babylon Alaçatı’nın girişinin yamacından geçiyoruz. Yol bitmek uzere. Duvarın arkasındaki birkaç kişi bize diğer tarafa atlayabileceğimizi söylüyor. Hay hay diyoruz ve böylece önümüzdeki günlerde sörf üssümüz olacak Active Surf Center’a boylece adım atmis oluyoruz.

Bizi karşılayanlar sıcak. Fiyatlar da uygun. Yeni başlayanlar için sörf dersi alma isteğimizi sevinçle paylaşıyoruz. Herşeyi tastamam ayarlıyor ve bizi çok çabuk rahat ettiriyorlar.

Bir şeye “yeni başlayanlar” için ilk anlar sarkacın çok hızlı hareket ettiği, beklenti ile gerçekler arasında gidip geldiği hızlı yargı anları gibi. Sanki...
O yüzden de yeni başlayanlar için başlanan şeyin ilk anları belirleyici... Ben zevk ve dinginlikle bekledim ilk ders saatini. Öyle güzel başladı işte. Gölgede bir minderin üstünde oturdum yarım saat . Gelen geçeni, uzak denizi izledim ve rüzgar esti gölgede.

Sonra sörf başladı. Board üzerinde kalmak zor değildi. Kaldı ki bu işe başkoymuşuz. İlk gün tüm zahmetiyle çalıştık. Üçüncü gün sonunda Active’den Güven Hoca’nın üstün hocalığı ve ilgisi ile 4,5’luk yelkeni çok rahat kullanır hale geldim. Öylesine keyif dolu ki rüyalariniza sarkabiliyor bu spor. .

Kisacası kalbimi okşayan bir sporu keşfettiğimi söyleyebilirim. Görecelidir elbet, bünyeye, doğaya göre değişir mutlak. Ama denemeye değer. Alaçatıya varirsiniz, bumbayi tutar, boarda atlarsiniz, rüzgarla doldurursunuz yelkeninizi, arkanizdan sesi gelir denizin... Yol alırsınız kendinize ve denize doğru...

Alaçatı Ege’de bir yerdir. Tadı yüreğinizde bir yerdedir. Eylül yazın bitişi vız gelir, bir yaz daha biter, yazın bittiği duyulur her yerde, surf yeni yazlar getirir.

Yelken, yaz ve başka düşünceler derken büyük Latin ozanı Horatius’un dizeleri akla geliyor. Nedendir, çağrışır işte. Düşündükçe yani. Benzersiz Oktay Rifat çevirisiyle “Ortası”...

“Dümeni durmadan engine kırmak da,
Kuşkudan, kıyı kıyı yol almak da boş.
Güzeli, Likinius, işin ortası.

......

Bugün başın dertteymiş, yarın ne belli!
Apollo bu, her zaman yayını germez,
Arada bir, bakarsın, lirini çalar.
Yürek de, güç de gerek zora gelince;
Ne var ki, elverişli havada bile,
Kişinin, yelkeni küçültür, bilgesi.”

[jitans]

Ofelya bu yazı sana mı ait çok hoş bir anlatım,uslüp var,harika

[ofelya]

ahhh ahh kıymetimizi bilmiyolarki